Ga naar de startpagina van deze website

Uit de dagelijkse praktijk......

“Dat verklaart veel.”      Hypothalamus

Op vrijdag 4 maart zag ik een bijzonder aardige dame van 51 jaar. Zij gaf aan sinds enige maanden bijzonder veel last te hebben van slecht slapen. Dit geldt zowel voor het in- als het doorslapen. Zij geeft aan dat er van alles blijft malen in haar hoofd. Zij kan de knop maar niet omgezet krijgen. Zij denkt aan van alles en nog wat, over haar werk, over alles uit het verleden, heden en toekomst en  speelt muziekjes in haar hoofd. Natuurlijk lijdt dit onvermijdelijk tot gebrek aan energie en problemen op haar werk.

De structuur, die m.i. de hoofdrol speelt in dit verhaal is de hypothalamus, een zeer belangrijke structuur midden in het hoofd en controleur van veel functies in het lichaam.

Bijna elke regio van het cerebrum staat in contact met de hypothalamus. Hierdoor is de hypothalamus betrokken bij alle aspecten van de emoties, de voortplanting, het autonome zenuwstelsel en de hormoonhuishouding. De hypothalamus reguleert:

·         bloeddruk

·         hartslag

·         honger

·         dorst

·         slaap-waakritme

·         seksuele opwinding

·         lichaamstemperatuur (veroorzaakt bijvoorbeeld bibberen bij kou)

Toen ik dit vertelde aan patiënte begonnen er kwartjes te vallen bij haar en herkende zij meer nu spelende problemen. Als osteopaat ben ik ook geïnteresseerd in het ontstaan van deze dysfunctie. Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er een flink trauma moet zijn geweest met het hoofd, vermoedelijk al op zeer jonge leeftijd. Patiënte wist mij te vertellen dat zij, 6 maanden oud,  voorover uit een kinderwagen was gevallen, terwijl haar ouders de controle over deze kinderwagen  hadden verloren toen zij in het buitenland van een steile helling afliepen. Dat er een röntgenfoto gemaakt moest worden van het hoofd zegt dat de ouders zich erg zorgen hebben gemaakt.

En nu ga ik aan de slag en zal ik proberen te bewijzen dat het lichaam over een bijzondere veerkracht beschikt. Zelfs na zoveel jaren.

Kernprobleem.   De lever.

Ik zag op 4 maart weer een bijzonder aardige dame, 69 jaar oud. Op mijn gebruikelijke beginvraag, wat haar grootste klacht was op dat moment, gaf zij een diagnose; PDS oftewel een het Prikkelbare Darm Syndroom. Gesteld door een huisarts in december 2015 en als zodanig behandeld met o.a. een dieet. Afgeraden gluten te eten, geen melk en geen voeding met e-nummers. Dit bleek goed te werken, maar de kleinste misstap leidde al snel weer tot klachten. Patiënte had van haar echtgenoot vernomen dat wij als osteopaat ons ook bemoeiden met orgaanproblemen en wilde van mij weten of er nog iets meer aan te doen zou zijn, mogelijk aan de oorzaak, naast haar dieet.

PDS suggereert een primair darmprobleem, maar de osteopaat gaat altijd op zoek naar de structuur die op het moment  van onderzoek het meest om aandacht vraagt om een herstelproces in het lichaam op gang  te zetten. Dat zouden de darmen kunnen zijn, maar evengoed iets anders. Een osteopaat blijft, zoals al eerder aangeven, altijd met een open blik naar de patiënt kijken.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat eigenlijk een gedeelte van de lever de hoofdrolspeler is in dit verhaal. Daar zal ik mij het eerst op moeten focussen.

Waarom de lever? Omdat mijn onderzoek, zonder dat patiënte de lever eerder had aangegeven ,  ook aan het licht heeft gebracht dat dit orgaan het eerder voor zijn kiezen heeft gekregen door een biochemische stof, bijvoorbeeld een bacterie of een virus.

Patiënte wist mij te vertellen dat zij op 10 jarige leeftijd een hepatitis ( leverontsteking ) had opgelopen, gekregen van haar zus, die niet echt ziek was, maar mijn patiënte des te meer. Toen zij ongeveer 40 jaar was heeft deze lever nog een keer een flinke optater gehad door een medicijnenvergiftiging. Dat medicijn kan wellicht wel goed zijn geweest, maar het was geen gelukkige combinatie met haar lever.

Met deze kennis wederom in mijn achterzak ga ik eerst maar eens met de lever aan de slag, omdat deze veel functies heeft o.a. stoffen produceert voor de spijsvertering, dus invloed uitoefent op de darmen. 

De leverfuncties kunnen worden verdeeld in drie hoofdgroepen:

1.     Vasculaire functie: de lever bevat een betrekkelijk groot bloeddepot en kan bijdragen aan de erytropoëse ( = aanmaak rode bloedlichaampjes )

2.     Secretoire ( = klier ) functie: productie van gal. De gal wordt vervolgens opgeslagen in de galblaas.

3.     Metabole functie: is zeer breed, bijvoorbeeld:

·         koolhydraatstofwisseling

·         vetstofwisseling

·         eiwitstofwisseling

·         sacharideafbraak

·         detoxificatie van stoffen.

·         hormoonafbraak

·         opslag van ijzer

“ Waarom herstel ik niet zoals bij eerdere letsels? “

Deze vraag stellen patiënten zich en ook ons regelmatig. En dan heb ik het niet over klachten, die “spontaan” ontstaan. In eerdere stukjes is al aangegeven dat er geen sprake kan zijn van spontaan. Er is altijd wat aan vooraf gegaan. Maar wat nu met de gevolgen van echte trauma’s, echte letsels die zijn te herleiden naar een moment, een letsel? 

Bijvoorbeeld je valt van de trap en je breekt een been. Je hebt al eerder een been gebroken en die genas toen binnen de tijd die daar voor staat. Waarom nu niet? In de praktijk blijkt regelmatig dat er sprake is van een letsel op een oud letsel. M.a.w. er zat nog een gevoeligheid in dat stuk van het lichaam; in dat weefsel of elders in het zenuwstelsel. En dan is het weer prettig dat een osteopaat met een ruime blik naar een klacht kan kijken.

Zo zag ik gisteren, maandag 7 maart, een dame van 34 jaar, die al 2 jaar pijnklachten ervaart t.h.v. de onderste ribben, links en rechts, aan de voorzijde van de romp. Zij schrijft deze klachten toe aan een val, ook 2 jaar geleden, met haar fiets, met haar stuur in de bovenbuik. Volgens mij speelt het diafragma de hoofdrol in dit probleem, m.n. de aanhechting van het linker foliool, het linker gedeelte van het middenrif. Wat zij niet vertelde, en wat mijn onderzoek aan het licht bracht, was dat deze regio het al eerder voor zijn kiezen had gehad. Daarnaar gevraagd wist patiënte mij te vertellen dat zij op haar 10e jaar bij haar zus achterop de fiets zat en dat het haar zus niet lukte om een helling te nemen. Zij moest afstappen en terwijl zij probeerde het fietspad over te steken naar het voetpad is zij gegrepen door een fietser die met hoge vaart van boven kwam, haar aanreed en zoals patient zelf zei haar mee naar beneden sleurde, terwijl zij met haar hoofd klem zat tussen het wiel en de trapper. Een bizar verhaal. Zij was zelf even afwezig, want haar zus heeft haar wakker moeten maken en moeten vertellen wat er precies gebeurd was. 

Het 2e letsel heeft het 1e letsel dus weer geactiveerd.

Dit kan soms verklaren waarom het lichaam niet reageert conform een terechte verwachting.  Ik kan in ieder geval weer aan de slag, met een patiënte die meer inzicht in haar eigen lichaam heeft gekregen.

Vaak gestelde vraag: “Hoe lang blijft de klacht nu weg?”

Gelukkig mag een osteopaat regelmatig een dankjewel in ontvangst nemen. Dat is prettig voor de patiënt, maar ook voor de osteopaat. Want een positieve afloop van een behandeling vergroot de kans dat de patiënt reclame zal maken en weer een ander persoon attendeert op ons werk.

Ik zal het dankwoord  altijd beantwoorden met een compliment aan de patiënt. Want eerlijk gezegd zet een osteopaat slechts een herstelproces op gang, maar de patiënt doet nog steeds het herstelwerk van binnen uit zelf. En daar moeten de omstandigheden gunstig voor zijn: patiënt moet open staan voor onze benadering, aandacht besteden aan juiste voeding en gedoseerde wijze van bewegen, zijn lichaamsgewicht en het liefst bepaalde negatieve zaken vermijden zoals  overmatig veel roken,  alcoholgebruik en drugs.

Vervolgens zal patiënt altijd vragen hoelang de klacht weg zal blijven. Mijn antwoord is altijd: “Als je een beetje geluk hebt voorgoed”. De winst die het lichaam heeft gepakt zal hij vast houden omdat deze het lichaam veel beter bevalt en zal gelijken op de situatie zoals de mens na de conceptie bepaald is. Maar soms kan er weer iets op ons pad komen wat het lichaam doet terugvallen. Bijvoorbeeld weer een klap of val met het hoofd. Of weer een opgelopen voedselvergiftiging of longinfectie.

Dat dit klopt blijkt uit het volgende voorval.

Ik zag op 26 februari een meisje van 16 jaar met een klacht, die al 3 jaar bestaat. Dat is een ander verhaal, maar moeder gaf mij aan dat de klacht waar zij op haar 7e voor kwam nog steeds afwezig was gebleven. Het betrof toen een chronisch hoest door een met schimmels belaste luchtpijp.  Zij had toen al na 3 behandelingen een prima herstel laten zien, die pas na 3 jaar nog een keer was opgeleefd door weer een schimmelinfectie  opgelopen in  een slecht geventileerd vakantiehuisje, maar na weer een 2-tal behandelingen was verdwenen.    

Zoals gezegd, je moet een beetje geluk hebben. Hopelijk pakt zij nu ook weer snel de draad op. 

Hartritmestoornis: “heb ik al eerder gezien”.

Een hartritmestoornis kan zich voordoen op 4 manieren:

  • het hart klopt te snel
  • het hart klopt te langzaam
  • het hart klopt onregelmatig
  • de boezems en kamers werken niet goed samen

Ik heb hier al eerder over geschreven en ik zal proberen duidelijk te maken dat vergelijkbare problemen ook valkuilen kunnen zijn voor behandelaars. De osteopaat heeft daar veel minder last van omdat deze   altijd met een open blik en fris naar het hele lichaam blijft kijken. Dat is hij vanuit zijn professie verplicht, maar dat zit ook in zijn aard. Respect voor de mens en daarmee voor het feit dat deze mens uniek is. Er zijn geen 2 dezelfde mensen zijn, dus ook geen 2 dezelfde problemen. Vergelijkbaar, maar niet identiek.

Ik zag gisteren 25 februari een man van 47 jaar voor de 1e keer. Naast de boven beschreven hartritmestoornissen klaagde hij sinds enige maanden ook over hoofdpijn, onrustig slapen en snurken.

Schreef ik reeds enige malen deze klacht toe aan een spanning rond een zenuwkluwen achter het borstbeen, nu benoem ik een andere structuur als hoofdrolspeler; de hypothalamus. De belangrijkste structuur in het hormonale systeem en ook weer de baas van de zenuwplexus achter het borstbeen. Deze heeft m.i. een te hoge spanning door een oud hoofdtrauma. Patiënt gaf aan dat hij op 3 jarige leeftijd door een tante tegen een plafondlamp is gegooid ( al spelende) en op 13 jarige leeftijd al rijdende op een fiets door treiterende medescholieren van de dijk af was geduwd en onder aan deze dijk met zijn gezicht op een rioolbuis was gevallen; tanden waren gebroken.

Uiteraard ga ik nu aan slag met de hypothalamus, Bijna elke regio van de hersenen staat in contact met de hypothalamus. Hierdoor is de hypothalamus betrokken bij alle aspecten van de emoties, de voortplanting, het autonome zenuwstelsel en de hormoonhuishouding. De hypothalamus reguleert:


·         bloeddruk

·         hartslag

·         honger

·         dorst

·         slaap-waakritme

·         seksuele opwinding

·         lichaamstemperatuur (veroorzaakt bijvoorbeeld bibberen bij kou

Het is afwachten met welke reactie het lichaam nu komt.

Jeugdige veerkracht.

Ik sta nog steeds versteld van het herstelvermogen van het lichaam. Deze is tot veel in staat mits deze is aangesproken op de juiste plaats. En dat is waar de osteopaat sterk in is, omdat hij het hele lichaam bestrijkt met zijn onderzoek en behandeling. Geen onderdeel wordt overgeslagen. Natuurlijk wordt de door een andere hulpverlener gestelde diagnose meegenomen, opgeslagen in zijn achterhoofd, maar de osteopaat kijkt altijd weer fris tegen een probleem aan.

Over veerkracht gesproken. Zo zag ik gisteren op 20 januari voor de 3e keer een meisje van 5 ½ jaar. Zij deed een beroep op mij i.v.m. haar hypersensitiviteit, haar onaangename druk in haar hoofd, slecht slapen en veel last van buikpijn.

Ik schreef deze klacht toe aan een onderdeel van de middenhersenen, de thalamus. Deze speelt een grote rol bij het verwerken van alle binnenkomende prikkels, bijv. geluidprikkels. Deze structuur kan zelfs bepaalde geluidsprikkels uitfilteren, die er niet toe doen. Kan zij dat niet naar behoren doen dan komen alle niet ter zake doende prikkels gewoon binnen. Dit vreet energie en gaat de concurrentie aan met geluidsprikkels, die je wel wilt horen, dus neemt het vermogen om te concentreren af.

Deze thalamus was m.i. belast door een hoofdletsel, en wel op 2 jarige leeftijd. Navraag bij moeder leverde op dat zij toen voorover van een tafel was gevallen met haar voorhoofd op een stenen vloer. Zij bleef roerloos liggen en moeder stond net op het punt om 112 te bellen, toen haar dochtertje weer begon te bewegen.

Ik heb haar 2x behandeld en toen zij voor de 2e keer terugkwam gaf moeder aan dat zij merkte dat het bot van het voorhoofd van vorm aan het veranderen was. Zij heeft de afgelopen 4 jaar haar hoofd goed leren kennen, omdat zij dagelijks haar haren kamde. En nu vertelde moeder dat de bult op het voorhoofd aan het afnemen was. Fascinerend dat zelfs het botweefsel in staat is om na 4 jaar te veranderen. Dan moet dat natuurlijk voor de zachtere weefsels helemaal gelden.

Ik heb als osteopaat weer wat geleerd. 

Terugval of toch iets anders?

Natuurlijk zien wij regelmatig ook wel eens mensen terug. En dan is de reden voor een hernieuwd bezoek aan ons dat patiënt meent dat de oude klacht weer is opgeleefd. En aangezien zij goede ervaringen hebben met onze aanpak, vaak snel resultaat na jarenlange problemen, willen zij er nu niet al te lang mee wachten.  Nu zou dat zeker kunnen. Een probleem kan opleven door een accident maar het kan ook iets anders zijn en dat maakt een bezoek aan ons des te interessanter.

Zo zag ik op 22 december een jonge patiënt van 14 jaar. Ik had hem 2 ½ jaar geleden ook gezien i.v.m. migraine. Een van de hersenvliezen was toen de hoofdrolspeler. Een gedeelte van deze had een flinke tik opgelopen door hoofdletsel op 6 jarige leeftijd. Patiëntje gaf aan dat hij toen van de trampoline was gelanceerd met o.a. een armbreuk. Ik had hem hiervoor 3x behandeld en sindsdien heeft hij geen migraineaanvallen meer gehad. 

Afgelopen dinsdag 22 december zie ik hem weer en hij had weer een aanval gehad. Althans het leek er sterk op. Zomaar.

Maar nu bracht mijn onderzoek een andere structuur aan het licht. Uiteraard ook een structuur in het hoofd, maar bleek het een gedeelte van de hersenstam te zijn. En ook nu was er weer sprake van een hoofdletsel, nu op 4 jarige leeftijd. Zijn begeleidende vader wist mij te vertellen dat hij toen met Sinterklaas op een zo juist ontvangen grote brandweerwagen was gaan staan en toen van af was gevallen met zijn kin op een glazen salontafel. Er was een flinke bloeding en de snee moest gehecht worden in het ziekenhuis.

Met andere woorden.. het is niet altijd wat je verwacht en daarom moeten wij altijd fris en open naar een patiënt blijven kijken. Niet vervallen in herhalingen. 

Cluster hoofdpijn.

Mensen die lijden aan clusterhoofdpijn ervaren extreme hoofdpijnen in de omgeving van één van de ogen en/of de slaap. De pijn kent vrijwel geen verschillende gradaties en is nagenoeg onhoudbaar. Aanvallen kunnen meerdere keren per etmaal voorkomen en duren gemiddeld 1 uur, maar kunnen variëren van 15 minuten tot wel drie uur. Nare bijkomstigheid is dat ze abrupt opkomen en vaak 's nachts optreden, zodat mensen met C.H. al snel oververmoeid raken door slaapgebrek.

Een van de voordelen van de osteopatische benadering is de open en frisse blik. Dat leidt regelmatig tot een ander inzicht en daardoor nieuwe mogelijkheden.

Mijn beginvraag is altijd: “Wat kan ik voor u doen?”. En dan krijg ik regelmatig als antwoord een diagnose te horen. Dat is prima, maar mijn vervolgvraag zal altijd zijn: “Akkoord, maar wat zijn uw klachten? “ Want in de praktijk van alle dag blijkt dat deze vaak klopt, maar soms ook wel eens lang geleden is gesteld en mogelijk moet worden bijgesteld.

Zo zag ik ook op 21 december een dame van 59 jaar. Zij leed al sinds 25 jaar aan Cluster hoofdpijn. Niet onbelangrijk is dat zij reeds als tiener veel last had van bijholteontstekingen en hiervoor ook toen was geopereerd.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er een spanning zit in het linker gedeelte van het voorhoofdsbeen. Deze zgn. intra-osseuze spanning is m.i. ontstaan door een fikse val op het voorhoofd; ik vermoed toen patiënte 7 jaar was.

Navraag bij patente leverde op dat zij toen zittende op een lavet op de badkamer voorover was gevallen op de harde tegelvloer. M.i. is er dus geen sprake van een primair bloedvat of zenuwprobleem, maar een primair botprobleem, met wel invloed op de bloedvaten. We gaan het weer zien wat mijn osteopatische behandeling gaat opleveren.

Psoriasis.

Er gaat geen dag voorbij of een patiënt stelt een vraag voor een familielid, vriend of kennis. Wij hebben inmiddels veel verschillende problemen behandeld, maar er blijft nog veel te leren. Maar ook bij ons geldt… al doende leert men. Soms komen er vragen voorbij over zaken, waar wij nog weinig tot niets over geleerd hebben. Maar aangezien wij altijd met een open blik tegen alle problemen aankijken geldt ook voor deze klachten….geef ons een kans. Het lichaam is tot veel zaken in staat en wij komen er al snel achter, al na 1 behandeling, of de behandeling aanslaat. Dus patiënten aan een lijntje houden is er niet bij.  

Zo zag ik op 22 december een patiënte met psoriasis. Geen eenvoudig probleem. Maar ook nu geldt weer voor mij alvorens te kunnen beginnen: welke structuur speelt de hoofdrol  en hoe is dit probleem ooit ontstaan?

Mijn onderzoek wijst het linker gedeelte van het bekken aan als de meest interessante structuur. Hier lijkt zich een stof te hebben neergeslagen, erg ingenesteld, waar het lichaam heel veel moeite mee heeft, maar jammer genoeg niet eruit krijgt. Dan volgt er vaak een zgn. auto-immuunreactie. Het lichaam maakt stoffen tegen zijn eigen lichaam. Dit zie je ook bij reuma. Psoriasis en reuma zijn ook  sterk verwant.   

Vervolgens vroeg ik aan patiënte of er haar ooit verteld is dat zij in haar vroege jeugd, zo rond haar 4e jaar, met bepaalde biochemische stoffen in aanraking kan zijn gekomen, die bijvoorbeeld via een wondje in haar linker voet en via de lymfevaten zich in het linker gedeelte van het bekken hebben neergeslagen.

Patiënte wist zich dat niet te herinneren, maar vertelde wel dat zij op een boerderij is opgevoed en heeft leren lopen in de stal tussen de koeien. Hier lagen uiteraard koeienvlaaien, of beter gezegd uitwerpselen met mogelijk vieze stoffen erin. En… niet onbelangrijk is dat patiënte al van kinds af aan last had van bloedarmoede. En waar worden rode bloedlichaampjes gemaakt? Juist, in de grote meestal platte beenderen, dus o.a. het bekken. Toeval?

Wij gaan het weer zien. 

Flauw gevallen.

Als patiënten eenmaal met succes zijn behandeld dan hebben zij nogal eens de neiging om ook een volgend probleem bij je neer te leggen. Ook al als je bij dit probleem niet meteen aan een osteopaat zou denken.

Zo zag ik vanmorgen, 18 december, een patiënte die enige maanden geleden plotseling onwel was geworden. De huisarts verwees patiënte naar de cardioloog en deze liet een echo maken, gebruikte het Holter onderzoek en deed een katheterisatie, maar hij kon geen hartprobleem constateren.

Wat zou er nu aan de hand en kan ik er iets aan doen?

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er sprake is van een te hoge bindweefselspanning achter het borstbeen. Deze kan er voor zorgen dat er een druk komt op een zenuwkluwen, de plexus cardiacus, en vandaar te veel prikkels naar het hart gaan waarop deze in zijn functie gestoord is. Waardoor is deze te hoge spanning ontstaan? Ik denk door een letsel, een trauma en wel op 11 jarige leeftijd.

Navraag bij patiënte leverde op dat zij blijkbaar op deze leeftijd op haar balkon met sneeuw was uitgegleden met haar borstbeen op de punt van een kolenkit. Later wees een röntgenfoto uit dat er een rib was gebroken.

Mogelijk dat ik als osteopaat toch iets moois voor haar kan doen. Wij gaan het zien.

Slechte spijsvertering: een onverteerbaar probleem.

Mensen weten een osteopaat ook steeds vaker te vinden  i.v.m. spijsverteringsklachten; nu eens diarree dan weer obstipatie, onverteerd voedsel, vaak aandrang en veelvuldig naar de wc moeten gaan. Dit is niet alleen ongemakkelijk in het sociaal verkeer, denk maar eens aan een zeer ongelegen buikkramp met aandrang tijdens het rijden in een auto op de snelweg, of zittende in het theater, maar dit gaat ook vaak gepaard met het een groot verlies van bepaalde  noodzakelijke stoffen bijv. mineralen of een slechte opname van bepaalde noodzakelijke stoffen zoals vitamines of eiwitten. Dit leidt niet zelden tot chronische vermoeidheid; het niet fit zijn.

Nu kun je overgaan tot de inname van voedingssupplementen, om het tekort aan te vullen, maar beter zou zijn om de opname van het lichaam zelf te herstellen. Onze voeding zit normaal vol met de noodzakelijke stoffen, maar deze kan nu niet in het bloed terechtkomen.

Zo zag ik op 28 september een man van 32 jaar, die sinds 1 jaar gehinderd wordt door darmklachten. Soms zelfs wel 8x per dag naar de wc. Het gebruik van alcohol en vet eten provoceren de darmen. Deze kramp deed zich ook voor na mijn 1e onderzoek; patiënt moest als een speer naar onze toilet.

Patiënt was uitgebreid onderzocht in het ziekenhuis, waar gebruikelijk en logisch gezien eerst de darmen worden onderzocht; een onderzoek in het laboratorium van de ontlasting, op zoek naar bacteriën, schimmels of parasieten en vaak een inwendig onderzoek met een camera in de darm ( colonscopie ) en soms wordt een stukje uit de darmwand genomen,  een biopt.

Hier kwam niets uit, dus moest patiënt onverrichter zake weer naar huis.  

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat  een gedeelte van de alvleesklier de oorzaak was van de klacht. Deze dient enzymen te maken voor de spijsvertering, maar dit proces verloopt nu blijkbaar niet goed.

De oorzaak ligt m.i. bij een belasting van deze alvleesklier ( pancreas ) met een bacterie.  Ik heb kunnen achterhalen dat deze belasting zo rond zijn 8e jaar moet zijn geweest. Daarnaar gevraagd bracht aan het licht dat patiënt toen op vakantie was geweest op de Canarische Eilanden, en 2 weken diarree heeft gehad met een bezoek aan een arts. Het zou mij niet vermoeden dat hij toen een diarree stoppend middel heeft gebruikt. Ik kan deze actie wel begrijpen, maar hiermee wordt wel het natuurlijke opruimmechanisme van het lichaam verstoord en kunnen de bacteriën kans zien om een andere route te kiezen, om bijvoorbeeld via een kanaaltje vanuit de twaalfvingerige darm naar de lever of de alvleesklier te kruipen. Met alle gevolgen van dien.    

Dat dit geen uniek verhaal is blijkt uit het verhaal van de volgende patiënt.

Op 5 juni zag ik een patiënt voor de 1e keer met soortgelijke klachten. Deze had de klachten al 5 jaar en uit het onderzoek in het ziekenhuis bleek al wat leververvetting en zaten er wat plekjes op de lever.

Ook nu bracht mijn onderzoek naar boven dat er sprake moest zijn geweest van en bacteriële besmetting, nu op 25 jarige leeftijd. Hij gaf aan dat hij toen voor 2 jaar in Wit-Rusland, de hoofdplaats Minst werkte, en vlak voor Kerstmis last kreeg van een enorme gastro-enteritis  ( een maag/darminfectie ) met veel diarree. Aangezien patiënt een vliegtuigticket op zak had voor Nederland, om de Kerst met zijn familie door te brengen, moest de diarree koste wat kost gestopt worden. Via een kennis kon hij snel bij een bevriende arts terecht en deze schreef imodium voor, een diarree stoppend middel. De diarree stopte meteen, maar de gevolgen waren hetzelfde als bij de eerste patiënt.

Conclusie 1. Indien je de natuurlijke aanpak van het lichaam om de bacteriën via vocht ( diarree ) snel het lichaam uit te drijven wilt stoppen dan loop je risico.

Conclusie 2. Indien er in de darmen geen verklaring gevonden wordt voor de buikkrampen, dan wil dat nog niet zeggen dat de situatie hopeloos is. De pancreas was in beide gevallen de hoofdrolspeler, met deze aantekening dat ik de behandeling van de 2e patiënt al na 3 behandelingen heb kunnen stoppen. Een controle volgt over 3 maanden. 

Arm – schouderklacht.

Een patiënt, 53 jaar oud, komt bij me met klachten in zijn re-arm, sinds 5 maanden, met een moe, zeurend, soms ook tintelend gevoel van schouder tot in de vingers. Kan ik iets voor hem betekenen?

Nu zij wij als osteopaten gewend te horen dat klachten “zomaar “ontstaan zijn. In werkelijkheid is dit niet zomaar; het lichaam werkt heel slim en ingenieus, en een zelf herstellend vermogen zal er meestal zorg voor dragen dat door compensaties en aanpassingen het lichaam zichzelf klachtenvrij houdt. Pas als dit niet meer lukt, of als er meerdere oorzaken in een gebied aanpassing vragen, kan dit tot klachten leiden. Zo ook in dit geval.

Bij onderzoek blijkt een normale beweeglijkheid van de nek, er zijn daar ook geen klachten. De oorzaak ligt in een beknelling van de vaat-zenuwstreng ter hoogte van het sleutelbeen rechts. Oorzaak; een val 2 jaar geleden op zijn borststreek waar  hij op dat moment ook gekneusde ribben aan overhield, maar na vijf weken hersteld was zonder restklachten. Vandaar dat hij het ook in het eerste vraaggesprek  niet verteld had.

De beweeglijkheid ter hoogte van het middenrif was echter nog steeds beperkt, via het zenuwstelsel wordt daardoor een spiertje ter hoogte van het sleutelbeen op spanning gebracht, die de ruimte voor de langslopende vaat-zenuwstreng verkleind. Waarom dan juist nu klachten, twee jaar na dato? De druppel die de emmer deed overlopen, was een dagje helpen bij de buurman met plafondwerk. In de dagen erna, wist hij zich nu te herinneren, zijn de klachten begonnen.

Behandeling van het middenrif en aanliggende structuren, tezamen met de regio re-sleutelbeen en eerste rib deden zijn klachten verdwijnen.

Prikkelbare darmsyndroom.

Een mevrouw, 55 jaar oud, meldt zich wegens buikklachten, die door de internist als spastisch colon zijn gediagnosticeerd, en waaraan hij niets kan doen.

Omdat ik het jaar ervoor een familielid van haar behandeld heb met buikklachten, komt zij met deze probleemstelling bij mij; kan ik als osteopaat iets doen aan deze klachten?

Een spastisch colon, of prikkelbare darmsyndroom zoals het ook wel genoemd wordt, zijn klachten in het buikgebied waar bij medisch onderzoek geen bijzonderheden gevonden worden, en dus ook geen passende behandeling voorhanden is.

Wij noemen dit als osteopaat ook wel functionele  darmproblemen, maar het is slechts een symptoom; er kunnen heel veel verschillende oorzaken een rol spelen , ook buiten het buikgebied zelf.

Een osteopaat onderzoekt niet alleen de buik, maar het hele lichaam, dus zowel het bewegingsapparaat, de inwendige organen met relaties van bloedvaten, lymfevaten en zenuwen, maar ook de schedel, wervelkolom met daarin de hersenvliezen, hersenvocht en zenuwen. Het doel is om te zoeken waar de stoornissen aanwezig zijn, waardoor het lichaam tot klachten komt. De onderliggende stoornis wordt in de osteopathie gezocht in verminderde beweeglijkheid, omdat de darm relaties heeft op locaal niveau, in de buik, waarbij het onderhoud van de darm geschiedt door voeding, afvoer en zenuwprikkels, via het buikvlies. Via het zenuwstelsel is er een zeer uitgebreide relatie naar allerlei lichaamsgebieden, tot in de hersenen toe. Oorzaken van een ontregeling bij de darm kunnen dus talrijk zijn, op locaal niveau bij de darm, of verder weg in het lichaam.

Bij deze patiënte speelde een interactie vanuit het zenuwstelsel een belangrijke rol, waarbij langer durende emotionele spanning vanuit het centrale zenuwstelsel in het hoofd via een ingewikkelde weg van zenuwprikkeling leidt tot klachten in de buik.

Behandeling van diverse gedeelten van dit zenuwstelsel en mobilisatie van een gedeelte van de wervelkolom, heeft geleid tot een veel minder gevoelige buik, zoals bleek na evaluatie na een paar maanden. Een beter inzicht in het ontstaan van deze klachten zal wellicht ook voor een geruststelling zorgen, wat op zijn beurt weer leidt tot een minder geprikkeld zenuwstelsel.

Golfarm.

Althans dat was mijn voorzichtige diagnose na mijn eerste gesprek met patiënt, die ik op 15 juni voor het eerst zag. Hij had pijn aan een binnenkant van zijn beide ellebogen sinds 14 mei, na veel  tilwerk.

Bij een tennis- of golfarm zijn  vaak de pezen rond de elleboog betrokken. Niet zelden speelt daar een obstructie van de lymfestroom uit deze armen, vaak ter hoogte van de 1e rib, de hoofdrol. Maar nu eens een keer niet.

Patiënt had wel pijn in deze regio, maar het bleek een zenuwpijn te zijn en er bleek een bindweefselspanning te zitten in een gedeelte van het ruggenmerg, tussen de beide schouderbladen  en ter hoogte  van belangrijke zenuwen onder de linker sleutelbeen.  Deze zou wel eens veroorzaakt kunnen zijn door een vervelende val of klap. Daarnaar gevraagd bracht aan het licht dat patiënt op 22 jarige leeftijd een bijzonder ongelukkige val had. Al fietsend op een geleende fiets   met zijn eigen defecte fiets over zijn schouder, mogelijk ietsje teveel gedronken na het stappen als student, reed hij zich op een droog zandpad vast en viel erg beroerd.

De kans is erg groot dat hij een erg vervelende draai heeft gehad in zijn wervelkolom, waardoor er bepaalde zenuwen bekneld zijn geraakt.

Waarom dan nu pas klachten gevend? Omdat patiënt begin mei tijdens het verhuizen, met een magnetron in zijn handen voor zich dragend, een onverhoedse val had gemaakt van de trap.

M.a.w. het is niet altijd wat je denkt dat het is. Het verhaal van de patiënt bij de intake blijkt regelmatig een valkuil te zijn. Natuurlijk niet zo door de patiënt bedoeld, alleen kan een patiënt niet de verbanden leggen, die een osteopaat wel kan leggen. 

Onschuldige dieren?

Mensen zijn vaak erg gek met hun dieren. Of het nu beroeps zijn zoals veetelers of particulieren met hun honden, katten en konijnen. Maar zoals met meer zaken kunnen er ook nadelen aan kleven. Zolang deze dieren gezond zijn is er geen vuiltje aan de lucht maar o wee als zij iets gaan mankeren.

Zo zag ik op 6 juni een jonge dame van 30 jaar, die al jaren aan een stuk last had van chronische luchtweginfecties. Soms zelfs 4x per jaar en steeds hiervoor antibiotica innemend.

Ik vind de luchtpijp als het hoofdprobleem. Hier zit inderdaad volgens mij een chronische irritatie, in de binnenwand van deze pijp en volgens mij is deze ontstaan door het inademen van een biochemisch stof, ik vermoed op 20 jarige leeftijd.

Ik heb patiënte daarnaar gevraagd en zij wist mij te vertellen dat zij op die leeftijd en ook alleen maar dat jaar gewerkt had bij een dierenwinkel. Die winkel is later gesloten, omdat er doorvoerhandel in plaats vond van illegaal in Nederland gekomen dieren. Poolvossen en bepaalde katten uit verre landen voor verzamelaars in het Midden-Oosten. Maar deze dieren kunnen van alles onder de leden hebben gehad. In ieder geval waren zij hoogstwaarschijnlijk niet medisch gekeurd.

Ik heb patiënte 3x behandeld, waarbij vooral de reactie op de 1e behandeling erg heftig was met veel meer hoesten dan zij gewend was.

Na 3 behandelingen ging het al een stuk beter en hebben we in onderling besloten om het even aan te kijken en over 4 maanden nog eens te evalueren.  

Lage rugklachten.

Ik hoor regelmatig dat het maken van een spierkorset een zinvolle zaak zou zijn in geval van lage rugklachten. De rug- en buikspieren moeten versterkt worden. Nu zou het mogelijk een positief effect kunnen hebben, maar dan moet je er wel zeker van zijn dat deze structuren een rol spelen in de lage rug klacht. Indien je merkt dat je auto niet lekker loopt dan kun je wel 4 nieuwe banden aanschaffen, want daar rij je immers op, maar als dan toch later blijkt dat de oorzaak van het probleem blijkt te liggen in de brandstofpomp dan is de aanschaf van die dure banen voor niets geweest. Nou niet helemaal voor niets, net zoals die oefeningen ook niet helemaal voor niets zijn, alleen zou je de tijd en geld mogelijk op een andere manier beter kunnen aanwenden.

Ik zag op 3 september een patiënt van 35 jaar. Hij klaagde over het feit dat het met de regelmaat, bij zelfs geringe bewegingen, in zijn rug schoot.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er een spanning zat in een gedeelte van ruggenmerg, n.l. ter hoogte van zijn schouderbladen. Deze spanning is volgens mij ontstaan door een trauma, een letsel, op dat niveau en ik vermoedde zo op 15 jarige leeftijd.

Daarnaar gevraagd gaf patiënt aan dat hij toen tijdens de training van zijn sport waterpolo door iemand van de hoge duikplank besprongen was, dus met zijn voeten naar beneden,  op zijn rug.

Als je dit nu weet zouden die spier oefeningen in de lage rug, hoe goed bedoeld ook, dan wel effect kunnen hebben? 

Weer een simpele sportblessure?

Kunnen sportblessures, die spontaan ontstaan, überhaupt wel simpel zijn?  Een patiënt beoefent een bepaalde sport immers al jaren, zonder een verandering in het trainings- en wedstrijdschema. Waarom dan nu een keer klachten? Als je alles normaal vindt en jezelf geen vragen stelt dan kun je ook niets bijleren. Ik heb nog heel veel vragen.

Zo zag ik op 15 juni een patiënt van 51 jaar. Hij liep al jaren hard, echt lange afstanden en regelmatig. Hij begon last te krijgen van kramp in de beide kuiten; juist tijdens het hardlopen.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er een te hoge spanning zat in een gedeelte van het ruggenmerg en wel ter hoogte van de 10e borstwervel. Door het lopen ontstond er een onaangename trilling in dit ruggenmerg met een overprikkeling van de kuitspieren tot gevolg.

Oorzaak? Ik denk dat dit probleem is ontstaan door een bijzonder letsel, hoogstwaarschijnlijk toen hij 19 jaar was. Ik heb patiënt gevraagd of hij zich een bijzonder letsel kon herinneren. En dat was inderdaad zo. Hij was op die leeftijd als fietser van de zijkant geschept door een auto en op de motorkap terecht gekomen. Iets waar het ruggenmerg niet tegen kan.Het begrijpen van het probleem legt de basis voor een positieve aanpak van de osteopaat.

Na 2 behandelingen kon patiënt weer klachtenvrij hardlopen. Wij hebben afgesproken om de situatie over 3 maanden nog eens te evalueren.

Jicht.

Zo’n onschuldig woordje. Een gewrichtsontsteking, vaak in het basisgewricht van de grote teen, erg pijnlijk, maar ook weer bijna altijd voorbijgaand. Met de hulp van wat ontstekingsremmers en dieet; bepaalde kazen en wijnen blijken een belangrijke rol te spelen.
Juist bij dit soort zaken kan een osteopaat weer zijn meerwaarde bewijzen. Want de neerslag van uraatkristallen is de oorzaak van de gewrichts- ontstekingen en daarin spelen de nieren een grote rol.  Zij blijken minder goed bepaalde kristallen uit het bloed te filteren. En zodra er een orgaan bij betrokken is kan een osteopaat weer om de hoek komen kijken.
Een voorbeeld: Ik zag in 2007 voor de 1e keer een patiënt, die regelmatig gehinderd werd door een jichtaanval. Ik vond toen dat het kapsel van de rechter nier te gespannen stond. Dat komt de functie van de nier niet ten goede. Deze spanning bleek een gevolg te zijn van een ongeluk. Patiënt was op 15 jarige leeftijd, relaxed zonder gordel om, samen met broertje, aan het spelen op de achterbank van de auto van zijn ouders. Relaxed totdat hun auto van rechts werd aangereden door een andere auto en patiënt door de auto werd geslingerd.
Ik heb deze nier toen 4x  behandeld en vervolgens zijn de jichtaanvallen 2 jaar lang weggebleven. In 2009 waren weer 2 behandelingen nodig, zo ook in 2011. En nu zag ik patiënt pas weer met een tussenpauze van 4 jaar.

Bedenk dat de winst niet alleen zit in het wegblijven van de ontstekingen, maar ook in het feit dat je mag veronderstellen dat de nier “fit” blijft.  Nog veel belangrijker.

Darmkrampjes.

Op 16 juli zie ik een 2 maanden oude baby. Een osteopaat ziet steeds meer baby’s, omdat het werk van een osteopaat bij baby’s en kinderen steeds meer bekendheid krijgt. Het is niet altijd zo dat er sprake is van enorm grote problemen, maar een huilbaby is geen pretje. Dat hoef ik geen enkele ouder van zo’n huilbaby te vertellen. Los nog van het feit dat zo’n baby niet voor niets huilt. Met de opmerkingen “hij of zij probeert zijn grenzen te verleggen en laat hem maar liggen” kan ik niet zoveel. Volgens mij huilt een baby niet voor niets. Hij probeert ons iets duidelijk te maken en aangezien zijn woordenschat nog niet zo groot is rest hem niets anders dan te huilen. Althans zo zie ik dat.
Deze baby bleek een spanning te hebben in een gedeelte van het diafragma, het middenrif. Is dat vervelend? Ja, want dit belemmert de lymfe stroom vanuit de buik, en daar zit 80% van je lymfestelsel. De in de buik liggende darmen zijn niet slecht, alleen is hier wat meer druk en daardoor ook een grotere gevoeligheid voor bijv. koemelk. Maar de koemelk is niet de oorzaak. Deze maakt het probleem duidelijk. Anders zouden alle baby’s wel last hebben van koemelk en dat is niet het geval.
De spanning van dit gedeelte diafragma is vaak en ook nu weer veroorzaakt door een emotionele stress in combinatie met een mechanische stress, met een schrikelement, het even stokken van de ademhaling.
Daarnaar gevraagd aan moeder bleek dat zij 3 weken voor de bevalling in het verkeer in een vervelende, adembenemende situatie te hebben gezeten. Op de snelweg naar Tilburg, met een redelijke snelheid op de linker weghelft, kon zij op het allerlaatste moment ontsnappen uit een situatie dat zij bij een kettingbotsing tussen 2 auto’s bekneld zou komen te zitten.

Dick Swaab, een beroemd neuroloog en auteur van het boek “ Wij zijn ons brein” geeft aan dat de baby al tijdens de zwangerschap gevoelig is voor allerlei stoffen ( alcohol, drugs etc ) en ook geluiden ( bijv. klassieke muziek ), maar neem maar van mij aan dat dit ook geldt, misschien zelfs nog veel meer, voor emotionele zaken.

Wonderen bestaan niet; kleine wonderen gelukkig nog wel.

Op 16 juli zie ik een patiënte voor de 1e keer. Zij geeft aan sinds 5 weken last te hebben van pijn t.h.v. de rechter heup met uitbreiding naar de rechter knie. Zij ervaart deze klacht m.n. tijdens het hardlopen, daar zij aan het trainen is voor een marathon.  
Via het bindweefsel zijn alle structuren met elkaar verbonden. Ook nu weer lijkt de heup- en knieklacht een gevolg te zijn van een continu spanningsveld in het rechter gedeelte van de baarmoeder. Deze zou wel eens het gevolg kunnen zijn van een buiktrauma op 16 jarige leeftijd.  Een val met haar brommer met het stuur in de buik lijkt de meest voor de hand liggende oorzaak.
Patiënte geeft aan dat zij ook al 6 jaar probeert zwanger te worden. Het wil maar niet lukken. Is het toeval dat zij ook al 6 jaar last heeft van lage rugklachten?
Na de 1e behandeling heeft patiënte een menstruatie die 2 dagen langer duurt, wat zeer ongebruikelijk is, en wat buikklachten. Daarnaast zou zij emotioneel wat uit balans zijn en wat meer last van het feit dat zij nog niet zwanger is.
Mijn 2e onderzoek brengt aan het licht dat patiënte spanning heeft t.h.v. de hypofyse; een zeer belangrijk schakelstation in het hormonale systeem. Deze is het gevolg van een hoofdtrauma, wellicht op 6 jarige leeftijd. Patiënte geeft aan dat zij inderdaad toen op het schoolplein met haar hoofd tegen het hoofd van een ander kind is gebotst. Een dikke bult op het voorhoofd was het gevolg, die pas na 2 weken spontaan openbarstte, met ook bloed erbij.
Zo en nu maar hopen dat ik een positieve rol heb kunnen spelen bij een wonder, want dat blijft het zwanger worden nog steeds.

Te moeilijk?

Op 17 juli komt een patiënte voor de 1e keer bij mij i.v.m. de hinder die zij sinds 2009 ondervindt van een onregelmatige hartslag. Zij loopt op dat moment dan ook qua energie helemaal leeg en wordt ook gevolgd door zeer vervelende en begrijpelijke angstgevoelens.
Als osteopaat behandel ik de hele mens of liever gezegd de mens als geheel. Ook nu ben ik weer op zoek naar structuur, die de hoofdrol speelt in deze klacht. Daarnaast zou ik graag willen weten, waardoor deze structuur zich anders is gaan gedragen.
Uit mijn onderzoek blijkt dat het bindweefsel achter het borstbeen een te hoge spanning laat zien. Deze zou wel eens een negatieve invloed kunnen uitoefenen op een zenuwkluwen, die het hart beïnvloedt.
Deze te hoge bindweefselspanning is veroorzaakt door een val met haar fietsje op al zeer jonge leeftijd; 6 jaar. Dit moet een vrij harde dreun geweest zijn.

Het lichaam heeft mij al vaker verbaasd doen staan over zijn herstelgedrag. Hopelijk gaat hij nu ook weer m.b.v. mijn behandeling aan de slag.

Bijvangst.

Op 17 juli zie ik een patiënt met een bijzondere reeks klachten. In eerste instantie lijkt er geen verband te zijn, maar later toch wel. En daarnaast levert de behandeling een verrassend neveneffect op.

Patiënt geeft aan sinds 6 maanden gehinderd te worden door een opvallende afname van zijn gehoor in het rechter oor, evenwichtsklachten en een vreemd regelmatig stoten van zijn rechter voet tegen zogenaamde te hoge stoeptegels. Maar deze blijken bij nader inspectie helemaal niet hoger te liggen, dus moet de conclusie zijn dat patiënt zijn voet minder goed optilt. Een actie, die normaal onbewust dient te geschieden.

Patiënt is naar de huisarts gegaan en deze heeft zijn oor uitgespoten. Dit heeft geen enkel effect gehad.

Mijn onderzoek levert op dat er een  “blokkade” zit in het bindweefsel achter de 2e en 3e rib rechts. Een te hoge bindweefselspanning aldaar brengt de lymfestroom uit de rechter arm, rechter hoofdhelft en later ook uit het rechter been in het gedrang. De lymfestroom dient met een bepaalde kracht en snelheid continu uit deze ledematen te stromen, teneinde deze lichaamsonderdelen schoon te houden. Maar de blokkade belemmert deze stroom met als gevolg een stuwing naar het rechter gedeelte van het hoofd, rechter arm en been. Een natuurwet laat zien dat vocht niet indruk baar is en ook nu dus druk gaat geven op het rechter oor, het evenwichtsorgaan en mogelijk zelfs op de zenuw naar het rechter been. Dit laatste pas als deze zenuw ooit beschadigd is geweest. Navraag bij patiënt levert op dat hij inderdaad jaren geleden een acute spit heeft gehad met uitstraling naar het rechter been.

Maar wat is de oorzaak van de door mij gevonden blokkade? Er blijkt een trauma te zijn geweest op 21 jarige leeftijd. Patiënt weet zich te herinneren dat hij toen vergeten had de lichten van zijn auto aan te doen en is toen frontaal op een andere auto gereden. Weliswaar reed hij in de bebouwde kom nog niet zo hard maar evengoed een flinke klap met het borstbeen op het stuur, omdat er toen alleen nog heupgordels waren.  

Astma bronchiale of toch iets anders?

Vandaag 7 augustus zie ik voor de 1e keer een patiënte met als voornaamste klacht astma bronchiale. Zij neemt hiertegen al jaren regelmatig een pittig geneesmiddel; pulmicord. Een heel mooi middel, maar er kleven ook nadelen aan. Dus als het even kan zou een leven zonder beter zijn voor de rest van het lichaam.
Mijn osteopatisch onderzoek brengt aan het licht dat de verstoorde longfunctie niet zozeer bepaald wordt door een matige functie van de longblaasjes, maar een gevolg is van een verkeerde functie van het diafragma ( het middenrif, de belangrijkste ademhalingsspier ). Deze kent plaatselijk een te hoge tonus en verkeerd vaak in een zogenaamde hoogstand, wat de ventilatie van de longen niet te goede komt. Daarnaast is er ook een foutieve aansturing van dit diafragma middels een zgn. nervus phrenicus vanuit het ruggenmerg, hoog in de nek.
Deze kent plaatselijk een te hoge spanning door een oud trauma. Navraag bij patiënte levert op dat zij reeds op zeer jonge leeftijd van 5 meter hoogte gevallen is met een moment van afwezigheid en ademnood tot gevolg.

Wat zou het toch mooi zijn als wij dit middenrif weer aan de “praat” zouden kunnen krijgen. We gaan het zien.

Astma Bronchiale ( vervolg ).

In een eerder schrijven, medio augustus, had ik al een patiënte beschreven met deze klacht. Toen had ik aangegeven dat medicijnen een prima optie kunnen zijn voor bepaalde problemen, maar dan moet de diagnose wel correct zijn, omdat er ook nadelen aan het gebruik kunnen kleven.

Deze patiënte gaf aan dat zij na 3 behandelingen en felle reacties op mijn behandelingen, een dermate klachtenafname had ervaren dat zij het even wilde aankijken. Kosten van de behandeling spelen soms ook mee.

Maar de reden waarom ik er op terugkom is een artikel in de krant van 8 maart, het ED, waarin aangegeven wordt dat de helft van de kinderen met eerder gediagnosticeerde astma helemaal niet kortademig zijn. Dat sluit mooi aan bij mijn eerder beschreven casus, dat ook andere structuren dan het longweefsel een hoofdrol kunnen spelen.

Niet alles in de osteopathie moge dan wetenschappelijk onderbouwd zijn, nog niet, want middels de SWOO ( Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Osteopathie ) wordt er wel degelijk serieus werk gemaakt van een wetenschappelijke onderbouwing, maar onze  praktijk van alledag wijst wel regelmatig  al in een bepaalde richting, die later pas bewezen wordt.

“Ik leer iedere dag weer bij”.

Omdat een osteopaat ten allen tijde met een open blik naar de patiënt kijkt kan hij ook regelmatig op mooie, onverwachte relaties stuiten. Dat geldt zeker voor onderstaande patiënte.

Vandaag 7 augustus zie ik voor de 1e keer een patiënte, die aangeeft sinds juni voetklachten rechts te hebben. Deze hebben zich ontwikkeld tijdens het wandelen in Spanje naar Santiago de Compostella. Het voor de hand liggende bezoek aan een podotherapeut bracht aan het licht dat haar rechter voet verkeerd neergezet zou worden en haar sok zich onder de voet zou opkrullen. 
Ik kan mij helemaal vinden in de opmerking over het voetgebruik, maar dat is niet toe te schrijven aan een plotseling veranderde  vorm van de botten of de gewrichten. Dit komt door de manier waarop de voetspieren worden aangestuurd vanuit het ruggenmerg.  Er blijkt een spanningsveld te zitten in het ruggenmerg ter hoogte van de 11e borstwervel. Deze spanning is het gevolg van een trauma. Patiënte geeft aan dat zij is opgegroeid op een boerderij en op 7 jarige leeftijd van een vrij hoge hooischelf is gevallen. Deze is in juni geactiveerd door het vele wandelen met een (te) zware rugzak, die juist op het niveau van de 11e borstwervel is gaan schuren.

Mijn taak is om de spanning in het ruggenmerg te laten afnemen, zodat de voet weer goed wordt aangestuurd.

Resultaat.

Ook al heb je als osteopaat nog zulke fraaie zaken boven water weten te halen, je zult uiteindelijk afgerekend worden op resultaat. En dan bedoel ik resultaat dat lang beklijft. Niet alleen verlichting van de klacht tijdens de periode van de behandelingen; vergelijkbaar met de werking van een pijnstiller.
Op 18 augustus trof ik een patiënt in mijn behandelruimte, die ik 6 maanden niet had gezien.  Hij was op 18 januari bij mij voor de 1e keer geweest i.v.m. reeds 10 jaar bestaande nek- en kuitklachten. Hij was hiervoor bij een collega osteopaat in Eindhoven geweest en ging ook 1x in de 2 maanden naar een manuele therapeut, om het enigszins acceptabel te houden. Hij wilde perse blijven voetballen. Ik heb hem 3x behandeld en patiënt kon weer klachtenvrij voetballen. Maar hoe gedraagt de klacht zich op langere termijn? Dan is het goed om te horen toen ik patiënt vorige week weer trof voor een ander probleem, dat hij sinds mijn laatste behandeling nog steeds probleemloos 3x per week kan hardlopen.  

Zo ook gisteren, 26 augustus. Een patiënt doet een beroep op mij omdat een chirurg een operatie had voorgesteld. Dat zou patiënt best wel willen overwegen, maar hij is 12 jaar geleden voor het laatst bij mij geweest i.v.m. knieklachten. Ook toen was een operatie voorgesteld en toen heb ik blijkbaar dermate redelijk werk verricht, zodat er geen operatie nodig was en patiënt sedertdien, 12 jaar!, geen pijn meer in zijn knie heeft gehad.  Je kunt je voorstellen dat ik dan heel erg trots ben op mijn werk als osteopaat.

Leeftijd.

Natuurlijk doet een osteopaat zijn best om de kwaliteit van leven op iedere leeftijd te verbeteren. Maar het zal duidelijk zijn dat indien hij ingeschakeld wordt bij een probleem van een jonge patiënt dat dit patiëntje daar heel lang plezier aan kan beleven. Dus heel zinvol.
Zo zag ik op 18 augustus j.l. een meisje van 7 jaar, die sinds 1 jaar last had van een zwelling op haar rechter voetrug. Deze is zonder een duidelijk oorzaak ontstaan. Een geraadpleegde orthopedisch chirurg constateerde een cyste, mogelijk een gevolg van een gewrichtsontsteking, maar hij kon er verder niets aan doen.  
Ik kan mij goed vinden in het verhaal van deze arts, maar als osteopaat vraag ik mij wel af, waarom deze is ontstaan en moet daar dan iets aan gedaan worden om erger of een andere probleem in datzelfde been te voorkomen.
Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er sprake is van een obstructie in het lymfestelsel, aan de binnenkant van de rechter knie. Dit leidt tot stuwing in de rechter voet. De obstructie in de lymfevaten kan wel eens een gevolg zijn van een bijzonder vervelende huidbelasting van haar beide onderbenen. Patiëntje en vader gaven aan dat zij op 4 jarige leeftijd door contact met een bereklauwplant enorme blaren had opgelopen op haar beide onderbenen, die zelfs 1 jaar zijn gebleven.
Met deze informatie op zak kan ik weer aan de slag. 

Duidelijkheid.

Regelmatig zie ik patiënten, die zich ongerust maken. En dat is vaak niet terecht. Maar ik begrijp het wel. M.n. als een klacht spontaan lijkt te zijn ontstaan, heel lang aanhoudt en waar artsen geen vinger op kunnen leggen.

Wat is er nu aan de hand? Als het werk van een arts ( laboratoriumonderzoek, röntgenfoto’s, CT- scan of MRI ) en zijn eigen onderzoek niets aan het licht brengt geeft dat even wat opluchting, maar als de klacht dan blijft bestaan dan heeft de patiënt nog steeds een probleem.

Zo zag ik onlangs op 19 augustus een patiënte met een pijn ter hoogte van de onderste ribben rechts; aan de voorkant. Onderzoek door een arts had niets bijzonders opgeleverd, dus hoefde patiënte zich in principe geen zorgen te maken, maar daarmee wordt de klacht niet minder.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat de pijn veroorzaakt werd door een gedeelte van de buitenste longvliezen, die het dichtst tegen de ribben aan liggen. De swingbeweging  bij het golfen gaf steeds meer klachten.

Ik vermoed dat deze plaatselijke spanning het gevolg is van letsel; een trauma. Daarnaar gevraagd deed patiënte vertellen dat zij op 15 jarige leeftijd bij het schoonmaken van de diepvrieskist, staand op een krukje en met haar borstkas op de rand hangend  plotseling wegschoot. Zij belandde met deze ribben op de rand en zij wist zich te herinneren dat er toen op de gemaakte röntgenfoto een ribbreuk was geconstateerd.

Niet alleen weet ik nu wat mij te doen staat, maar patiënte begrijpt nu de klacht van haar lichaam en valt er een last van haar schouders. Zij hoeft zich dus echt geen zorgen te maken over ernstige zaken. 

Hartkloppingen ( of palpitaties ).

Ook weer zo’n schijnbaar onschuldig probleem, totdat jij er als mens last van krijgt. Bijvoorbeeld bij het liggen in bed op de linker zijde. Natuurlijk geeft dit onrust. Je weet immers toch dat het te maken heeft met een van onze belangrijkste organen; het hart. Als deze gaat haperen, dan heb je toch een groot probleem.
Zo zag ik op 19 augustus een patiënte met deze klacht. Zij had mij, zoals steeds meer mensen doen, eerst een e-mail gestuurd met de vraag of ik überhaupt iets voor haar zou kunnen betekenen. Als een osteopaat zijn kennis ten aanzien van dit probleem raadpleegt dan stuit hij al snel op onderdelen van het zenuwstelsel. Ergens moet er in het zenuwstelsel iets niet goed zitten waardoor deze voor een ongewenste overprikkeling van hart zorgt. Want op zich is een verhoogde hartslag goed, tijdens inspanning, maar niet tijdens de nachtrust. 
Mijn onderzoek bracht naar boven dat de plexus cardiacus, een zenuwkluwen achter het borstbeen, de hoofdrolspeler was. Het bindweefsel rondom deze kluwen kent een te hoge spanning. Ik vermoedde dat deze het gevolg was van een letsel, een trauma, al jaren geleden opgelopen.
Patiënte wist mij te vertellen dat zij als amazone op 14 jarige leeftijd in een paardenbox en staand naast een bijzonder groot paard door de kont van dit paard  tegen de wand van de box was gedrukt. Zij kon geen kant op en ervaarde uiteraard de druk op haar borstkas als erg bedreigend voor haar bestaan.
Kijk, hier kan ik wel wat mee.  

Bedplassen.

Weer zo’n onschuldig probleem. Natuurlijk ga je er niet dood aan, maar het is voor een kind, die toch ook graag mee zou gaan op kamp of uit logeren wil gaan bij haar nichtje wel een groot sociaal probleem. Los nog van de overlast voor de ouders, want dat vinden de ouders vaak nog het minst vervelend. Nee, dat hun dochter niet overal aan mee kan doen of veel stress van tevoren ervaart als zij het toch weer een keer wil proberen. 

Op 25 augustus zie ik zo’n meisje van 9 jaar. Het is vroeger wel goed gegaan, maar ergens is er iets gebeurd zodat zij nu met deze klacht zit.

Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er met de blaas of de urinewegen in het algemeen als orgaan niets mis is. Het probleem zit volgens mij in het zenuwstelsel. Het zit hem in de controle van de blaas. s nachts gebeurt er iets waardoor het meisje bijvoorbeeld het weer in haar broek doet. Van angst?

Het zou toch zomaar kunnen dat zij regelmatig weer een angstig moment, onderbewust, beleeft? In haar slaap? 

Dus vraag ik maar weer eens of moeder kan herinneren dat haar dochter een keer ergens erg van geschrokken is. Een angstig moment heeft meegemaakt. Ik vermoed dat zij toen 6 jaar oud was.

Moeder weet mij te vertellen dat zij zich 2 voorvallen weet te herinneren. De eerste betreft een moment tijdens een vakantie in Hongarije, waarbij patiënte al hard rennend door een glazen deur rende met glassplinters over haar hele lichaam tot gevolg en een ziekenhuisbezoek om deze splinters eruit te laten halen.

Verder is patiënte ook nog een keer op die leeftijd vast komen te zitten op een wc. Haar moeder kon de deur van buiten ook niet open krijgen en toen is patiënte heel erg in paniek geraakt.

Ik ga weer mijn best doen, want dat verdient dit meisje.

Op het verkeerde been gezet.

Alvorens te kunnen beginnen wil een osteopaat graag duidelijkheid hebben over wat er nu eigenlijk speelt in het lichaam. Een vast onderdeel in het onderzoek van de osteopaat wordt gevormd door een vraaggesprek met de patiënt.  Deze komt veelal goed voorbereid op de afspraak en geeft vaak zeer belangrijke informatie. Vaak zei ik, want deze informatie kan de osteopaat ook wel eens op het verkeerde been zetten. Zo zou ook het geval kunnen zijn bij de volgende patiënte.
Een dame van 72 jaar heeft bij mij voor de 1e keer een afspraak i.v.m. een zeer hardnekkige klacht. Al 35 jaar heeft zij last van aanvallen van maagpijn. Deze zou zijn ontstaan toen er iets bijzonder vervelends was gebeurd met haar dochter. Onderzoek bij een internist inclusief een gastroscopie ( met een camera in de maag kijken ) leverde geen ernstige pathologie op; wel bleek een scheurtje in het middenrif. Een langdurig gebruik van het medicijn nexium is wat haar verlichting brengt, maar de klacht bleef bestaan.  
Omdat wij als osteopaten getraind zijn om de hele mens te bekijken stuitte ik op de alvleesklier ( pancreas ) als de klachten gevende structuur. Het feit dat zij 4 medicijnen gebruikte i.v.m. diabetes deed eigenlijk al in die richting wijzen.
Maar wat had nu deze klacht zo lang geleden al doen ontstaan? De stress over het leed haar dochter aangedaan? Zou kunnen of is er nog meer gebeurd?  Mijn onderzoek bracht aan het licht dat er ook sprake moest zijn geweest van een bijzonder letsel in de bovenbuik, ik vermoed op 13 jarige leeftijd.
Ik heb patiënte daarnaar gevraagd en zij gaf aan dat toen een vrachtwagen met het nemen van de bocht tegen haar stuur tikte en patiënte op de grond viel, mogelijk met het stuur in de bovenbuik, maar alhoewel patiënte ontzettend was geschrokken had zij nog wel de tegenwoordigheid van geest om snel onder de vrachtauto uit te kruipen, want zo zei zij tegen mij, “ik zie die achterste wielen nog op mij af komen”.
Dus geen maag, maar een alvleesklierbehandeling staat mij te doen.

Verbanden leggen.

Omdat je als osteopaat het hele lichaam meeneemt in je onderzoek leer je ook steeds beter de verbanden leggen tussen de diverse problemen in het lichaam. Ook als de problemen zich “ver” uit elkaars buurt manifesteren blijken er toch vaak relaties te liggen. En dat kan dus ook inhouden dat zodra je met een probleem hebt kunnen afrekenen dat ook andere problemen langzaam afnemen.

Zo zag ik op 14 september een man van 53 voor de 1e keer. Weliswaar een sportieve kerel, hij zat wekelijks op de racefiets, maar daarnaast bracht hij ook veel uren in zijn auto en achter zijn PC door; dus veel zittend werk. Hij gaf als hoofdklacht een pijn in zijn rechter bil aan, die zodra hij langer in zijn auto moest zitten, ook uitstraalde naar zijn rechter been. Deze klacht bestond sinds maart 2015, mogelijk als gevolg van een val van zijn racefiets op deze rechter heup, een jaar geleden. Op mijn vraag of hij nog meer klachten had zei hij nee, maar aangezien je als osteopaat nog eens het hele lichaam doorneemt kwamen ook een regelmatige last van maagzuur en een recente ontsteking van zijn mondslijmvlies naar voren. Patiënten vermelden deze zaken niet, zij komen immers voor hun rug/bilklacht, maar voor een osteopaat zijn de klachten niet minder interessant.  

Uit mijn onderzoek bleek dat het rechter gedeelte van zijn middenrif ( diafragma ) een te hoge basisspanning kent en dat dit de lymfestroom vanuit het rechter been belemmert. Nu wordt de kracht van de lymfestroom niet alleen bepaald door het diafragma, maar ook door de aanspanningen en ontspanningen van de spieren in het bewegingsapparaat, bijv. door de spieren  in de benen. Maar die worden juist bij het vele zitten niet gebruikt. Een belangrijk lymfeknooppunt zit in de bil en kan bij vollopen druk gaan uitoefenen op de bekende ischiaszenuw.

Als osteopaat wil je ook altijd weten waarom dit diafragma is gaan haperen en dat blijkt toe te schrijven te zijn aan een letsel op 14 jarige leeftijd. Daar dient ademnood bij aanwezig te zijn geweest. Daarnaar aan patiënt gevraagd, geeft deze aan dat hij op die leeftijd uit een boom is gevallen. Er zal vast wel ademnood geweest zijn, want patiënt heeft later te horen gekregen dat zijn broer hem aan zijn benen naar het huis had gesleept.

Zijn de af en toe opspelende maagzuur en mondslijmvliesproblemen toeval? De cardia ( een klepje dat de maag dient te sluiten en te voorkomen dat er maagzuur in de slokdarm komt ) ligt in dit diafragma en kan dus soms door een dysbalans in spanning de maag niet goed afsluiten.

En mogelijk dat de zure lucht vanuit de maag ook voor een kwetsbaar milieu zorgt in de mond. We gaan het zien als ik het diafragma behandeld heb.  

 


Onze behandelaars

Fysiotherapie

Manuele therapie

Bekkenfysiotherapie

Osteopathie

Secretariaat

Direct contact

Voorletters + naam:

E-mailadres:

Telefoonnummer:

Uw vraag of opmerking:

Adresgegevens

Andromeda
Gezondheidscentrum

Andromeda 4
5505 RM  Veldhoven

Telefoon: 040 - 254 11 54
Fax: 040 - 253 56 77

E-mail: info@andromedagc.nl
Internet: www.andromedagc.nl

Openingstijden Andromeda Gezondheidscentrum:
Maandag 08.00 - 20.30 uur
Dinsdag 08.00 - 18.00 uur
Woensdag 08.00 - 18.00 uur
Donderdag 08.00 - 18.00 uur
Vrijdag 08.00 - 18.00 uur

Voor informatie, het maken van een afspraak of het doorgeven van een bericht, is ons secretariaat of onze telefoonservice op werkdagen van 8.30 tot 17.30 uur telefonisch bereikbaar: 040 - 254 11 54.

Laatste update: woensdag 19 april 2017
Ontwerp en techniek © 2011-2017 Montay Media